A SERPE ROBÓTICA

  Hai moitas esceas de desastre onde os grupos de rescate non se atreven a pisar, aínda que haxa persoas que precisen axuda. Un edificio colapsado é unha trampa mortal, tamén para os rescatistas, o máis mínimo movemento equivocado pode desencadear unha avalancha que os enterre xunto aos que viñeron a rescatar.
  A Serpe Robot que foi desenrolada por o Technion, é un robot en miniatura que se desliza en zonas de desastre de calquer tipo. É o suficientemente lixeira coma para non causar danos e, equipada con cámaras e sensores, pode trazar un camiño para que os rescatistas poidan entrar sen dañar a estructura, así como determinar con exactitude onde están os superviventes.

                          

  O sistema pode ser utilizado en calquera situación e proveer a información previa acerca dunha situación que precisa preparativos especiais para que os equipos de rescate logren facer o seu traballo.
  A serpe robótica podería ser útil na guerra urbana e subterránea, xa que permite a inspección e vixiancia dos sitemas de redes de sumidoiros, túneis estreitos, ou alcantarillas, inaccesibles por outros sistemas.
  Outra vantaxe deste tipo de robots é o feito de que todo o robot actúa como brazo altamente flexible que ten múltiples graos de liberdade (DOF)
  A serpe é altamente maniobrable xa que pode maniobrar a través de terreos difíciles, facelo sixilosamente dentro de edificios, e usar os seus sensores para explorar os seus interiores.
  O robot é capaz de levar sensores desbotables que poidan ser separados e deixados en puntos estratéxicos para controlar a actividade no interior de edificios. Cando a actividade dentro de edificios resulta sospeitosa e é detectada, o robot sixiloso será capaz de identificar obxetivos específicos mentras permanece virtualmente desapercibida e poderá deixar tras de sí cargas explosivas temporizadas.
  Como sensores primarios, o robot está equipado cunha cámara termográfica, cámaras en miniatura ou de pouca luz, sensores de TV e, posiblemente, escáneres láser que funcionan como radar láser (LADAR).
  Como cada un dos enlaces está integrado con cámaras, todo o grupo é redundante, ten vista múltiple de 360 º dos seus arredores, con cartografía de zonas de interior e subterráneas por radar láser.

ROBOSIMIAN

   RoboSimian é un robot de varios brazos desenrolado no Laboratorio de Propulsión a Chorro da NASA (JPL polas súas siglas en inglés). Este robot único foi deseñado para operar en ambientes perigosos ou demasiado difíciles de intervencion humana, tales como zonas de desastre e derrames de petróleo. RoboSimian utiliza os Sensores F/T de ATI para proporcionar datos precisos, o que permite o movemento estable para que o robot aplique a presión correcta aos obxectos ao seu arredor mentras se move. Navega polo terreo mediante o uso de catro Sensores F/T de seis eixes nas articulacións da muñeca e o xeonllo que permiten ao robot "sentir " o terreo a medida que camiña. Cámaras e tecnoloxías LIDAR proporcionan un mapa en 3D, que se envía de volta ao operador. Entón, o operador decide a dirección de RoboSimian. Despois de anos de enxeñería no laboratorio, os investigadores de JPL prepararon ao RoboSimian tele-operado para competir no Desafío DARPA Robotics, e para o seu uso en entornos novos e complexos, desde augas profundas ata o espacio exterior.

  De feito, RoboSimian competiu en DARPA Robotics Challenge, un concurso que consiste en varias tarefas relacionadas co desempeño de situacións de desastre como por exemplo: conducir e saír dun vehículo, a apertura dunha porta, facer un burato nunha parede, a apertura dunha válvula, cruzar un campo de escombros, e subir escaleiras. Estas habilidades son valiosas, especialmente para tarefas de rescate como no caso de Fukushima, o desastre nuclear de 2011 en Okuna, Xapón; un desastre que podería haber sido minimizado mediante a implementación desta tecnoloxía para xirar unha válvula ou accionar un interruptor de control. Estas tarefas simples que non puideron ser realizadas por un ser humano, debido á fuga de radiación que emite o reactor estropeado.

  Os investigadores RoboSimian en JPL actualmente están expandindo as capacidades de manipulación da plataforma para incluír movementos bimanuais - accións que requiren dúas mans traballando xuntas ao mesmo tempo. Estas capacidades son particularmente útiles para os traballos de limpeza de escombros ou a montaxe dunha cerca de construcción. Os investigadores ven moitos usos potenciais para RoboSimian no espacio, para o seu posible uso na exploración espacial ou a ensamblaxe en órbita. A plataforma do robot tamén podería ser utilizada en misións en Marte ou outros asteroides. Unha cousa é segura, as posibilidades de RoboSimian e ATI son moi emocionantes e inspiran a imaxinación.

A nova xeración de ATLAS

  Trátase dun dos robots de Boston Dynamics. No seu deseño interviu tamén da DARPA estadounidense. Está pensado para camiñar en terreos de todo tipo e a súa principal aplicación é a de ser usado para inspeccións en zonas de combate sen arriscar vidas de soldados.
  A nova versión do robot Atlas supón un gran salto con respecto a o seu predecesor. A empresa que o desenrola, Boston Dynamics acaba de publicar un video na súa conta de YouTube amosando os grandes avances que incluíron neste novo humanoide, que inicialmente se creou para a competición de robots que organiza a DARPA, a Axencia de Proxectos de Investigación Avanzados do Departamento de Defensa de EEUU.
  Desde que se presentase en 2013, foi perfeccionándose e a versión presentada agora, descrita como a "nova xeración" de Atlas , é un gran salto cara adiante que o converte máis ben nunha "nova especie".

                          

  Está deseñada para funcionar tanto en exteriores coma no interior de edificios. Funciona con electricidade e os seus mecanismos de movemento fanno cun sistema hidráulico. Minguou de tamaño e peso con respecto ao anterior, xa que mide 175 cms e pesa 82 kilos cando o seu predecesor contaba con 190 cms de altura e 156 kilos.
  Repartidos polo tronco e as pernas ten varios sensores que utiliza para manter o equilibrio que funcionan xunto ao LIDAR (Light Detection And Ranging que corresponde a detección por luz e distancia) que ten instalado na cabeza, unha ferramenta que lle permite evitar obstáculos, avaliar o terreo e orientarse. No video pódese ver cómo é capaz de coller unha caixa que lle quitan varias veces e cómo mantén o equilibrio a pesar dos empuxóns. Pero o máis sorprendente é a velocidade á que se volve a poñer en pé cando por fin logran tiralo ao chan.
  Nun futuro este robot realizará exploracións en zonas perigosas para os humanos, como áreas afectadas por desastres naturais, escombreiras, lumes ou guerras.

UNHA ANDROIDE PRESENTADORA DUN PROGRAMA EN XAPÓN

  Unha androide hiperrealista será a nova presentadora dun programa de televisión online en directo en Xapón, como parte do último experimento social que pretende demostrar que un robot é capaz de desenrolarse a través da comunicación con seres humanos.
  Androidol U (do inglés "idol", ídolo), que foi presentada hoxe en Tokio, mide 1,60 metros, pesa aproximadamente igual ca un humano, e responde de forma autónoma aos interlocutores que se comunican con ela a través do portal de vídeos Niconico.

                      
                 
  Durante a presentación a androide apareceu no esceario sentada nunha "cadeira bola" e leu algúns comentarios dos seus interlocutores, como un que lle dicía que estaba moi guapa, ao que ela contestou con voz mecánica "¡Dame moita vergoña!".
  U ten a apariencia dunha atractiva moza xaponesa: leva media melena e flequillo, viste unha blusa branca, vaqueiros e zapatos de tacón. Maquillaxe e esmalte de uñas ademáis dunhas longas pestañas completan o look hiperrealista. En Xapón, estes androides son xa protagonistas de escaparates, obras de teatro ou películas (como "Saionara")

                  

   O científico xaponés Hiroshi Ishiguro, "pai" da androide, augurou que nos vindeiros anos ofrecerán asistencia en lugares públicos, centros comerciais, estacións e escolas, e mesmo como mestres.
  U é o primeiro destes novos robots: a interacción cos usuarios a través do seu programa semanal servirá para aumentar o vocabulario e contribuir a unha mellora da súa intelixencia artificial.
  O proxecto foi desenrolado polo propio Ishiguro, en colaboración coa compañía de telecomunicacións Dwango -dona de Niconico- e os grandes almacéns Parco.
  O científico sinalou ademáis que este proxecto é ideal tamén para saber se un androide pode chegar a a ser aceptado como "ídolo": "É unha proba moi interesante para saber o que a xente realmente pensa dela", engadiu. Polo momento descoñécese a fecha exacta na que comenzará o programa e "por agora", os responsables do proxecto descartan tamén a comercialización da androide.

O PROFESOR XAPONÉS QUE CREA HUMANOIDES IGUAIS CA EL

 
  Hiroshi Ishiguro (Kyoto,1963) é igual ca o seu robot. Ou o seu robot é igual ca el. O mesmo cabelo negro e a mesma cara seria. Aínda que feito de silicona, o Ishiguro androide tamén fala e contesta preguntas buscando as mesmas expresións que utilizaría un humano. Ese e o verdadeiro obxetivo do Ishiguro real, o director do prestixioso Laboratorio de Robótica Intelixente de Xapón: crear humanoides que poidan facer as mesmas funcións que un humano. " ¿Qué facemos co resto de persoas? ¿Ir ao cine, falar, axudarnos? Pois eso mesmo poderemos facer cun robot. O máis importante é que será alguén con quen manter unha conversación", asegura nunha entrevista durante o Congreso Español de Informática, na sede do grupo de investigación BISITE da Universidade de Salamanca.

                  

                                                                     
   
  O profesor da Universidade de Osaka estivo máis de 15 anos investigando sobre este tipo de máquina e xa non pon límites: nin de lingua, nin de tarefa, nin sequera de sentimentos. Ishiguro está convencido de que serán coma nos, só que moito máis listos. "Poderán aprender calquera cousa porque son ordeadores, poderán acceder á súa propia internet e terán unha memoria inigualable." asegura entusiasmado. Serán ademáis, personalizables, todo dependerá da programación que o seu propietario queira darlle. Vangardista ata o extremo en intelixencia artificial, menosprecia a intelixencia de Siri ou de calquera asistente virtual polo "seu simple funcionamento". Por suposto que os seus robots poderán facer tamén ese tipo de funcións. Na súa utopía robótica todo é posible.

"ROBOTS" GRAN EXPOSICIÓN EN LONDRES

   O Museo da Ciencia de Londres presentou Robots, a exposición "máis intelixente, global e completa" xamais feita sobre androides e a súa historia, según asegurou o director da institución, Ian Blatchford.
  Desde o século XVI ata os nosos días, a mostra fai un repaso dos 500 anos de evolución dos robots a través de cinco espacios ordeados cronolóxicamente -Marvel, Obey, Dream, Build e Imagine- que captan a "obsesión humana por recrearnos como máquinas".
  A exposición conta con máis de cen robots, desde o considerado como un dos primeiros, unha rudimentaria figura dun monxe mecánico do ano 1560 -creación atribuída a Gianello Torriano como regalo a Felipe II- ata RoboThespian, o primeiro humanoide tamaño real comercializado.

                 

   Robots ensina como as creencias relixiosas, a revolución industrial, a cultura popular e os soños de cómo imaxinamos o futuro influíron na evolución da sociedade e no reflexo desta nos robots, manifestou Blatchford.
  A mostra indaga sobre a cuestión de "por qué" construímos robots, antes que explorar o "cómo", aclarou o director.
  Pola súa parte, o comisario da exposición, Ben Russell, considerou que poñerse cara a cara cun home mecánico sempre foi unha experiencia "desconcertante", e que ao longo dos séculos cada xeración foina experimentando "de novo" a medida que a tecnoloxía foi avanzando. "Esa sensación de inquietude é unha das bases da relación humana cos robots", afirmou.
  Un dos primeiros robots que poderá verse no Museo da Ciencia da capital británica é un bebé que, pese a non ter intelixencia artificial e facer só movementos preprogramados como respirar, estornudar e mover brazos e pernas, impresionará aos visitantes polo seu increíble realismo.

              
 
  Outra das pezas máis especiais da mostra é o Silver Swan (Cisne de Plata), que o museo Bowes de Barnard Castle prestou a Robots ata o vindeiro 23 de marzo. Trátase dun cisne de plata a tamaño real cun mecanismo de reloxería creado en 1773, unha obra única no mundo que amosa a "interminable fascinación do ser humano por replicar seres vivos en formas mecánicas" detallou o comisario.

             

  Pese a que o termo robot non se empregou por primeira vez ata o ano 1920, estos obxetos con mecanismos de reloxería comezaron a introducir a idea do corpo humano como unha máquina e , con ela, a dos primeiros robots, explicou Russell.
  Eric, o primeiro robot británico creado en 1928 pola Society of Model and Experimental Engineers (SMEE) foi recreado para a ocasión, así como Cygan, un androide de 1950, e T800 Terminator, o famoso robot cinematográfico programado para matar, ao que interpretou Arnold Schwarzenegger.
  Na última parte da exposición, Imagine, atópanse os robots máis modernos, entre eles Zeno R25, capaz de imitar as expresións faciais dos visitantes, ou iCub, un robot programado de tal maneira que pode aprender como o faría un neno, observando, tocando e interactuando con obxetos e persoas.
  Robots poderase visitar no Museo da Ciencia de Londres ata o próximo 3 de setembro, momento no que iniciará unha xira por Reino Unido que a levará a Manchester, Newcastle (2018) e Edimburgo (2019).
           

ROBOTS COMO MESTRES ??

  ¿Robots como mestres? No futuro, os autómatas serán unha ferramenta educativa máis, especialmente para ensinar aos nenos os coñecementos necesarios na industria da alta tecnoloxía, como por exemplo escribir códigos. Algúns países de Europa, así como Estados Unidos ou Australia, xa están realizando probas.
  Na recente exposición BETT en Londres, organizada pola Asociación Británica de Proveedores Educativos, empresas especializadas na concepción de dispositivos electrónicos para a ensinanza, mostraron como preparar aos rapacess para a nova era tecnolóxica.
  Queren acercar a teoría aprendida no colexio aos coñecementos prácticos requeridos no mercado, como explica Wong Wei, conselleiro delegado de Ubtech Education: "No pasado ensinábase aos nenos coñecementos. Repetían, recitaban de memoria calquera cousa que o mestre lles ensinaba. Fan moitos exames pero non saben sobre novas tecnoloxías. Non saben facelo coas súas propias mans, simplemente memorizan a teoría, pero eso non é útil para a industria, non é util para o futuro da civilización".
  A idea é que os nenos poñan en práctica o aprendido dos mestres, como por exemplo en química.
"Cada mestre en calquera parte do mundo sabe que hai certas materias nas que é difícil conectar cos estudiantes. Por exemplo, está a tabla periódica, un trozo de papel que mostra os diferentes elementos, e como estudiante, tes que aceptalo tal cual, porque o mestre non pode demostrarcho", defende Sean McDougall, director de Touchable Universe. 

                            

  Un dos grandes retos é que os nenos se interesen por materias principalmente teóricas. Touchable Universe creou un dispositivo que permite aprender mediante o tacto. "En cada clase un trinta por cento dos nenos son o que chamamos "aprendedores cenestésicos". É dicir, naceron de tal forma que aprenden mellor cando poden tocar as cousas. Se poder ver e oír é bo, entón ver, oír e tocar é aínda mellor", continúa McDougall.
  Non hai nada mellor que aprender xogando. Por exemplo, con pezas que poden parecer os típicos ladrillos, pero en realidade, conteñen todo tipo de elementos de alta tecnoloxía, como sensores, servidores, luces LED e unha conexión blue tooth.
  Calquera pode construír un robot. Os bloques teñen distintas cores para que os nenos saibn para que serven. Por exemplo, se queres que algo se mova, usas un laranxa, porque son os que teñen un motor,   Os nenos aprenden o básico da robótica porque chegan a comprender qué compoñentes electrónicos necesitan para construír un robot. Tamén aprenden coñecementos básicos de escritura de códigos porque unha vez que o robot está construído, para que faga algo, teñen que programalo cunha aplicación.
  Os instrumentos educativos cambiaron rápidamente nos últimos anos e espérase que moitas das tecnoloxías que empezamos a ver nos colexios acaben convertíndose na norma.
Sen embargo, a utilidade dos robots na educación estará máis determinada polo uso que os educadores decidan facer deles ca pola tecnoloxía en sí.