KURI

  Kuri é un robot personal para o teu fogar con WIFI, Bluetooth, unha cámara de 1080 pixeles e unha capacidade de aprendizaxe para entreter aos teus fillos e vixiar a túa casa. Con soamente medio metro de altura e un peso de pouco mais de seis kilos, Kuri é un dos robots de CES 2017, que ten unha cariña moi ao estilo Pixar e dotado de intelixencia artificial para aprender a distribución da túa casa co fin de sortear obstáculos e responder as túas necesidades.

                         
 
  Os ollos de Kuri están equipados cunha cámara que pode capturar fotos e videos, recoñecer as caras dos membros da familia e realizar as funcións dunha cámara de vixiancia IP e enviarche alertas ao móvil. Foi desenrolado por Mayfield Robótica, propiedade de Bosh.
  Kuri ten un micrófono incorporado con tecnoloxía de detección de son que fai que poida recoñecer e responder ás ordes que xa aprendeu. Tamén pode detectar ruídos que se saen do normal e enviar unha alerta ao móvil.
  Kuri é capaz de recoñecer as túas cancións favoritas (previo aprendizaxe) , e audiolibros ou ler un conto aos teus fillos. Eso sí, Kuri fala en "linguaxe robótico", pero con capacidade de aprendizaxe, movementos de cabeza e luces de cores, o que o converte nun R2-D2 particular. Pode configurarse con outros dispositivos da casa de maneira que sirva a modo de "maiordomo" para poder activar funcións ou servir de coidador do fogar. Se ademais tes mascotas, Kuri enviarache un vídeo delas para que comprobes como se atopan.

                

   Este robot para o fogar conta tamén con:
- 4 micrófonos e altavoces duais de gran alcance
- Varios sensores para mapeo e detección de obxetos para que non caia e saiba onte se atopa.
- Programable para tarefas do fogar.
- Terá unha aplicación para Ios e Android.
- Unha batería de 3 horas de duración, Kuri recárgase só dirixíndose á base cando queda sen carga.
  O seu precio é de 699 dólares, pero de momento só se pode atopar en EEUU.

UNHA NOVA REVOLUCIÓN

                 
                      

   A economía mundial atópase ás portas dunha nova revolución. Para algúns trátase dunha cuarta revolución; para outros simplemente é darlle unha volta a terceira: a impulsada por tecnoloxías como as impresoras 3D, o chamado Internet das cousas e o universo Big Data. A dixitalización das fábricas permitirá, din os expertos, pasar da producción en masa á personalización en masa, e facilitará a reindustrialización de Occidente. Industrias como a automotriz e a aeronáutica xa están experimentando coa producción meidante impresión 3D de pezas que, pola súa complexidade e forma, son mais doadaas de imprimir que ensamblar. Ford, por exemplo, conseguiu rebaixar o coste dos prototipos de coches de 500.000 a 3.000 dólares. A industria está aínda un pouco lonxe de confiar a producción final a estas novas impresoras, pero os avances para acercarse a este punto son moi rápidos.

                       

  Neste novo universo, probable fonte de inspiración para un escritor de ciencia ficción, os robots son esenciais. O nivel de sofisticación destas máquinas estase incrementando; ofrecen máis horas de traballo a menor coste, aínda que tamén é verdade que esixen maiores inversións iniciais. O Internet das cousas (na actualidade, hoxe hai 3.800 millóns de obxetos conectados a rede de forma autónoma), o universo big data ( análise de grandes cantidades de datos para anticipar comportamentos ou averías) e a nube (almacenamento dixital a gran escala) completan a nova Industria 4.0, según o termino acuñado en Alemania.
  O grupo ABB desenrolou a YuMi, un robot de última xeración que é capaz de manexar pezas delicadas, como as de un reloxio de pulseira ou os compoñentes dun teléfono móvil. YuMi e os seus compañeiros de traballo humáns poden traballar cóbado con cóbado sen ter que recorrer a vaias ou gaiolas protectoras.

                          

  Neste suposto novo mundo, as víctimas das deslocalizacións, os perdedores da globalización, poden saír gañando cos novos avances industriais, que ao final buscan mellorar a productividade e reducir márxenes. Os países con elevados costes de producción aspirar a recuperar a producción perdida durante os derradeiros vinte anos a favor de mercados emerxentes como a China e a India.
  A medida que o número de empregados dunha fábrica se reduce, o coste laboral en proporción ao coste total da fabricación cae. Este feito constitúe un aliciente para que algunhas compañías volvan a localizar a súa producción en países ricos.
  A manufactura dixital desta nova revolución permitirá producir menos cantidades, a menor coste e d unha forma máis flexible, para fabricar de forma máis persoalizada e máis rápida. Esto permitirá ás empresas dar unha resposta máis veloz á demanda.
  As ganancias de productividade suelen facerse a costa do emprego. Sustituír a un operario que realiza unha tarefa repetitiva por un robot pode resultar óptimo para a empresa, pero con casi toda seguridade deixará a ese empregado na rúa. Nembargantes, os expertos na nova industria dixital calculan que as novas formas de producción acabarán xerando máis emprego gracias á aparición de novas necesidades -como coordinadores de robots- e o aumento da actividade económica.
  A introducción da robótica traducirase en maiores incrementos de emprego nas empresas que producen maquinaria intelixente e os aumentos serán máis limitados no automóbil e a metalurxia.
  Os responsables políticos de EEUU e a UE, entre outros países, están revisando o potencial da súa industria de xerar empregos e crecemento económico nestes tempos de suposta saída dunha dura crise, cheos de incertidume.
  Como toda revolución, admiten os expertos, entraña riscos. ¿Qué pasa se a máquina se equivoca?, ¿se hai un ciberataque?, ¿quen almacenará os datos de millóns de ciudadanos?. Son retos á espera de respostas.

                       

ROBOTS DE REPARTO

   Estes robots miden arredor de cuarenta centímetros de alto, teñen seis rodas e están equipados practicamente co mesmo tipo de tecnoloxía que os coches sen conductor. Teñen nove cámaras, dous canais de audio, sensores de movemento, unha sinal GPS e un sistema de mapeado. Son practicamente autónomos, pero teñen operadores remotos que poden tomar o control en calquera momento.

              

   Just Eat, a compañía máis grande de Europa de reparto de comida a domicilio, foi a primeira empresa en apostar por esta nova tecnoloxía. Despois de cinco meses de "exhaustivas probas", en decembro empezou a facer os primeiros repartos no barrio de Greenwich. En 2017 pretenden ampliar o seu uso a todo Londres e o seu obxetivo final é "ter unha flota de robots en múltiples vecindarios da Gran Bretaña".
  En paralelo, a cidade de Redwood City en California (EEUU) terá unha flota de vinte robots a principios de 2017 encargándose da entrega de comida a domicilio ou de libros da biblioteca. Este plan forma parte dun proxecto piloto que tamén se vai a realizar en Washington D.C.
  No caso dos robots de Just Eat o proceso de reparto é igual de sinxelo que cun operador humano. O cliente pide a comida vía app e recíbea na súa porta. O pago realízase a través da aplicación. Para poder sacar o paquete, o usuario recibe un código por mensaxe de texto co que se desbloquea a tapa do carrito.

                  

                                                          

  Non é posible pedir que sexa un dos robots quen leve a comida, pero os clientes sí son avisados de que van a ser un destes aparellos o encargado de facer o reparto. O que deixa a porta aberta a negativas de usuarios.
  Poden levar ata dez kilogramos de peso ou tres bolsas da compra a unha velocidade máxima de seis kilómetros por hora, similar ao paso humano xa que todo o traxecto cúbrenno polas beirarrúas (cunha bandeira amarela ou bermella para facelos máis visibles). O obxetivo é que cubran un radio de tres a cinco kilómetros, o que lles pode levar entre quince e trinta minutos, máis do que tarde actualmente un reparto en moto ou bicicleta e similar ao tempo que propuxo Amazon para os seus drones. O aparello tarda en chegar ao restaurante do que sae o pedido, supostamente o tempo que tarda este en ser preparado.
  Unha das preocupacións iniciais era cómo ía a reaccionar o público cos robots. Pero os creadores da compañía aseguraron que o "máis sorprendente" foi a "falta de reacción", aínda que aos nenos lles encanta "tratan de cazalo e abrazalo, un mesmo tratou de darlle a comer un plátano". Aínda non se tiveron que enfrentar a ningún caso de vandalismo, pero por si acaso, o robot incorpora unha alarma no caso de que alguén intente levalo.
  Estes robots son unha proba máis de que o concepto de entrega a domicilio está cambiando.

A ROBÓTICA EDUCATIVA

                               

  A robótica educativa é un sistema de aprendizaxe interdisciplinario que usa aos robots como fío conductor gracias ao cal se potencia o desenrolo de habilidades e competencias no alumnado. Trabállanse especialmente as disciplinas chamadas STEM - que ven do inglés e inclúe ciencia, tecnoloxía, enxeñería e matemáticas-, pero tamén se poden chegar a tocar áreas como lingua, historia ou xeografía.
  A robótica e a programación en xeral, son unha ferramenta que sobre todo axuda a traballar a resolución de problemas de calquer tipo polo traballo mental que supón. Ao fin e ao cabo, facer que un robot siga unha liña é un problema que precisa unha solución. Eso sí, obriga aos mozos e mozas a intentar imaxinarse o resultado antes de empezar e a traballar un pensamento máis abstracto para decidir cal é a mellor opción, similar ao que fai un ordenador.
  Pero non só se trata dun traballo mental, senón que tamén é unha oportunidade de aprender facendo e de afrontar os problemas pouco a pouco. A gran vantaxe é que os resultados se ven rápidamente e non fai falta que ninguén che diga se está ben ou mal.
  Ademais, como non hai unha solución válida, é moi enriquecedor porque ensina aos mozos e mozas a compartir o traballo que fan, a aprender doutros compañeiros e a non quedarse coa primeira solución posible. Se queren levalo adiante, deben ter paciencia e constancia. Así pois, a robótica permite o desenrolo de competencias tan reclamadas na actualidade no mundo laboral como traballo en equipo, creatividade, liderazgo, tolerancia á frustración, etc.

                         

 ¿En qué consiste a robótica educativa? Por un lado, trátase de construír un prototipo, un robot, e polo outro, facer que tome vida, programalo para que faga o que os mozos e mozas decidan. Hai centros que ofrecen a posibilidade de facer só a parte de programación e danlle outros tipos de aplicacións, como por exemplo, apps para móvil.
  Hai propostas adecuadas para todas as idades, desde facer funcionar robots moi simples que se programan con só seis teclas para os mais pequenos ata facer programas moi complexos que poden facer filigranas.
  O material de robótica educativa mais popular entre os menores de doce anos é Lego Wedo, un conxunto especial de pezas de Lego que inclúe un motor, un sensor de distancia e un sensor de inclinación e que ten o seu propio entorno de programación. E en canto aos entornos de programación, o mais utilizado é Scratch - que ten unha versión JR- co cal se pode aprender a programar dunha forma lúdica.

                             
                                                                           

  Para os maiores, a tendencia é mais ben usar Arduino e applnventor.  Arduino é unha placa electrónica programable que ten moitas posibilidades, coa que pode facerse desde un robot ata unha aplicación domótica para controlar luces e a apertura de portas e ventás dunha vivenda, por exemplo.

                                     
 
  Úsese o material que se use, debe aplicarse a lóxica da programación e entender as instruccións para usalas de xeito adecuado, o cal quere dicir que os mozos e mozas fan unha programación moi parecida á que se utiliza no ámbito profesional, aínda que, evidentemente, mais simple.
  A robótica e a programación son unha oportunidade para acercar aos alumnos á informática desde unha perspectiva que normalmente non coñecen. E é que según a enquisa "¿Cómo ven os alumnos de primaria a profesión informática?", a profesión de informático é un traballo que os xóvenes ven moi complicado, a pesar de que les parece moi interesante, simplemente por que non o coñecen. Se desde pequenos non collen medo á informática, é posible que teñan menos dificultades para acercarse a ela e se atrevan a resolver os seus propios problemas informáticos sen pensar que é demasiado complicado para eles.

O PRIMEIRO BARCO ROBOT AUTÓNOMO CONSTRUÍDO EN ESPAÑA

  O primeiro barco autónomo robotizado creado en España comeza a partir deste xoves a súa fase de probas na ría de Vigo. A lancha semirríxida Victoria, prototipo do proxecto Ulises, ten doce metros de eslora, catro toneladas de peso, dous motores de trescentos cabalos e unha tecnoloxía punteira.
  O obxectivo desta iniciativa, financiada polo ministerio de Economía e Competitividade dentro do Programa Estatal de Investigación, Desenvolvemento e Innovación Orientada aos Retos da Sociedade, é deseñar e testar a tecnoloxía necesaria para converter calquera embaración nun barco autónomo robotizado, que poida navegar sen necesidade de tripulación. A embarcación, que é a máis grande deste tipo fabricada en Europa, servirá para probar estas innovacións e corrixir e mellorar os sistemas. O proxecto conta cun orzamento global de 1.581.000 euros  e arrancou en 2014 con previsión de que remate en 2017.
  Neste proxecto Industrias Ferri encárgase da integración completa do barco, Cimne ( Centro Internacional de Métodos Numéricos en Enxeñería) da estación de terra e a Universidade de Vigo, a través do grupo DASA dirixido polo profesor Fernando Vázquez, da robótica, control e intelixencia artificial. Nesta ocasión Imatia tamén participa no proxecto subcontratada por Ferri para desenvolver o software de rexistro de datos da embarcación. A idea dos investigadores é que a tecnoloxía que se testa neste barco piloto se poida integrar en calquera embarcación, sexa un petroleiro ou unha lancha de salvamento, sen necesidade de construír unha ad hoc.

                       

  Neste sentido, dende Industrias Ferri, que coordina o proxecto, inciden en que a empresa non se convertería nun estaleiro, senón que lle proporcionaría a calquera cliente a posibilidade de robotizar un barco.
  O barco autónomo conta cun láser en 3D similar ao que emprega o coche de Google para recoñecer a contorna e evitar obstáculos e está integrado con cartas náuticas para ter o perfil da costa, rochas, baixíos, zonas de navegación prohibida, etc. Con toda esta tecnoloxía desenvolveron un sistema de posicionamento máis moderno que se une ao resto do equipamento, como un sistema de cálculo de rutas, un sistema de seguimento, un de navegación reactiva que permite reaccionar ante obstácuos inesperados como un barco en ruta ou unha batea, etc.
  O máis avanzado e innovador deste barco é , por unha banda, o sistema de cálculo de rutas e, por outra o sistema de navegación que cumpre o RIPA, regulamento internacional de prevención de abordaxes.
  Os investigadores explican que, aínda que existen outros prototipos de drones mariños, sobre todo deseñados dende o sector militar, as características que reune este barco autónomo galego convérteo en único, xa que é 100% autónomo, con capacidade para navegar e seguir a normativa internacional sen ser controlado por terra.

                    

A PRIMEIRA ABELLA ROBÓTICA

   Unha frase mal atribuída a Albert Einstein aseguraba que si a abella desaparecera da superficie da terra, entón o home tan só lle quedarían catro anos de vida. A teoría explicaba que se non houbera abellas non habería mais polinización, nin mais prantas, nin mais animais, nin mais homes. Desde entón relacionase a desaparición das abellas coa fin do mundo.
  Non obstante, un grupo de científicos da Universidade Politécnica de Varsovia desenrolaron a primeira abella robótica deseñada para polinizar artificialmente, polo que a humanidade xa non corre o mesmo risco de desaparecer tras a extinción da abella, en caso de que algún día teñamos que lamentar a perda destes antófilos.
  Para preservar a vida humana, os estudantes crearon un dron miniaturizado, que ten o tamaño dunha pequena abella, que é capaz de atopar unha flor, recoller o seu polen e transferilo da flor masculina á feminina para fertilizala
  O grupo de investigadores aseguran que esta medida levouse a cabo para facer fronte á reducción constante da poboación mundial de abellas.

              
 
                                              

  Este robot polinizador creouse co obxectivo de axudar ás abellas a realizar o seu labor e complementala. Gracias a súa tecnoloxía, este dron poderá axudar á natureza dunha forma intelixente. Os pequenos biodrones poderán ser programados para que se concentren sobre un área determinada e busquen frores dun tipo concreto que polinizar.
  O grupo de investigación da Politécnica de Varsovia desenrolou dous tipos de drones polinizadores: o volador e o terrestre. Ambos contan cunha especie de plumeiro capaz de impregnar o polen que, posteriormente, será repartido entre as flores femininas.
  O verán pasado xa fixeron a proba e xa teñen a primeira semente obtida a través desta polinización artificial , polo que queda demostrado que estes robots poden facer case o mesmo que as abellas reais.

COBOTS

                                                               "COBOTS"

   A industria do automóvil, sempre pioneira na incorporación de tecnoloxía, xa ten en plantilla os primeiros cobots ou robots colaborativos.
  Fai meses que na planta de PSA de Vigo algúns operarios traballan coco a codo con autómatas. NO CTAG ( Centro Tecnolóxico da Automoción de Galicia) investigan a adaptación destas máquinas colaborativas a distintas funcións na industria de compoñentes do automóvil e, de aí, ao resto dos sectores industriais. O centro, con sede en O Porriño, analiza os retos e as aplicacións dos cobots.
  A incorporación destos autómatas á industria aporta seguridade para o operario, xa que o robot asume as operacións mais perigosas. Aporta calidade ao operario, xa que se evita os procesos mais repetitivos. Tamén supón melloras ergonómicas para os traballadores que habitualmente sofren enfermidades musculares como consecuencia de actividades de repetición. E todo esto revirte nunha maior rentabilidade.

             

  Os cobots non chegan para destruir postos de traballo, senón todo o contrario. Traballan en colaboración co operario, teñen que ter a un ao lado para o que traballar. Sustitúen operacións penosas, difíciles e repetitivas, non aos traballadores.
  A demanda desta tecnoloxía colaborativa abre ademais novas posibilidades de negocio na fabricación de autómatas, un sector en auxe en todo o mundo, e ao que Galicia está en condicións e a tempo de engancharse.
  Agora só representa o 5% de tódalas ventas de máquinas industriais rexistradas o ano pasado. Pero teñen potencial para revolucionar a industria, en particular para empresas medianas e pequenas que representan ao redor do 70% da industria total. Non son moi caros. Os cobots pódense comprar desde 24.000 dólares por unidade, unha inversión asequible para pequenas empresas.
  Recentemente a compañía tecnolóxica ABB fixo a presentación do seu primeiro robot industrial colaborativo de dobre brazo. O seu nome é YuMi e o seu propósito, sacar das enormes xaulas os robots industriais e poñelos ao lado do traballador.
  YuMi pesa 38 kg, pode manipular ata medio kilo en cada man e acada unha velocidade máxima de movemento de 1,5 metros por segundo.